سلام به همه دوستای گلم. از همتون بابت نظرات ممنونم. جدا خیلی لطف داشتین بهم و دل گرمی دادین. مخصوصا دوستانی که دو سه بار(مخصوصا سه بار) نظر گذاشتن ولی بازم از همتون ممنونم. امروز میخوام در مورد انواع نمایش صحبت کنم. امیدوارم که خوشتون بیاد . . .

انواع نمایش:

1-درام: اصطلاح و یا کلمه ای است که در آثار نمایشی به کار می رود. این کلمه را تقریبا به سختی می توان به طور اخص به کار برد. تقریبا تمام نمایشنامه هایی را که شامل تماشاچی و طرز عمل جدی هستند در بر می گیرد. در عین حال،نوع خاصی از نمایشنامه های جدی که به سادگی با هر اصطلاح دیگری قابل وصف نیستند توصیف می کند. مثلا تراژدی شکلی از درام است اما تمام درام،تراژدی نیست. تراژدی چیست؟؟؟ آثار نمایشی را می توان به دو نوع تراژدی و کمدی تقسیم کرد.

2- تراژدی: عبارت است از تقلید یک عمل جدی و کامل که داری طول معینی باشد. در حدود دو هزار و پناصد سال پیش،ارسطو که کتاب رشته شعر را به رشته تحریر در آورده بود، بر اساس طبقه بندی کردن عوامل مشترک در آثار درامی که تا آن زمان به رشته تحریر در آمده بود و با بررسی علل موفقیت بعضی از آثار و عدم توفیق گروهی دیگر، به تدوین اصول تراژی اقدام کرد. از نظر ارسطو،تراژدی بر شش جز استوار است که عبارتند از :1)دوستان-2)اخلاق-3)گفتار-4)فکر-5)صحنه آرایی-6)آواز. وی می گوید: سخن، در هر قسمت تراژدی باید وسیله ای مطبوع و دلنشین شود ، تقلید نباید به صورت روایت باشد و در صحنه نمایش، به عمل در آید و وقایع باید حس رحم و ترس را بر انگیزد تا تزکیه این عواطف را موجب شود. ارسطو معتقد است که تراژدی را برای جلوه گر ساختن خصوصیات اخلاقی به صحنه نمی برند بلکه برای جلوه گر ساختن اعمال، خصوصیات اخلاقی را به میان می آورند. پس مقصود اصلی و غایت تراژدی اعمال یا "داستان" آن است و غایت در همه جا مهم ترین چیزهاست. در این مورد باید گفت: نه تنها داستان که تراژدی با همه اجزایش بنا به تعریف ارسطو، وسیله ای است برای بر انگیختن رحم و ترس تا از طریق آن این عواطف تزکیه یابند. به طور کلی، تراژدی به تشریح چگونگی رابطه انسان با نیروهایی که خارج از زندگی عادی او هستند، می پردازد. تراژدی تلاش و کوشش یک فرد والا مقام و برتر جامعه را برای انجام یک وظیفه اخلاقی یا اجتماعی توصیف می کند. اما در این تلاش، قهرمان نهایتا توسط سرنوشت که معمولا در شخصیت خود اوست، از بین می رود. از "اشیل" و "سوفکل" به عنوان دو نویسنده بزرگ تراژدی یونان نام برده می شود که آثاری از آن ها باقی مانده است. از زمان یونانیان به بعد، تراژدی های اصیل کمی نوشته شده که بتواند با آثار "اشیل" و "سوفکل" قابل مقایسه باشد. در قرن 16 در انگلستان، دو نویسنده به نام های ویلیام شکسپیر و کریستوفر مارلو آثاری ماندنی و با ارزش در این زمینه به وجود آوردند.

(سومین قسمت کمدی هست که چون خیلی طولانیه توی پست بعدی میذارم. امیدوارم که لذت برده باشین و استفاده کرده باشین)

ایشالا که بازم با نظراتون انگیزه میدین تا بتونم مطالب قشنگ تر بذارم واستون. راستی بعد از نمایش میخوام یه پست جالب بذارم. خودم ایده هایی دارم در موردش ولی اگه شما هم چیزی دوست داشتین که در موردش بذار(هنری باشه) حتما بگین. سعی میکنم در موردش مطالب جامع و خوبی بذارم تا لذت ببرین

منتظر نظراتون هستم