این پست من در مورد(هنر نمایش) هستش که شامل قسمت هاییه که پایین گفتم که هر کدوم رو به صورت پست جداگانه واستون میذارم و امیدوارم که بتونید استفاده کنید :

1- هنر نمایش

2- انواع نمایش

3- شکل و ساختار تئاتر

4- عناصر و ارکان تشکیل دهنده نمایش

1- هنر نمایشی:

تئاتر یکی از هنرهای هفتگانه محسوب می شود و آن را زاییده بعضی از مراسم مذهبی و اجتماعی میدانند که منشا آن مراسم تمایل آدمی به شرکت در احساسات و میل به تسلط بر وقایعی است که خارج از اراده وی صورت می گیرند.

تائاتر در مقایسه با سایر هنرها دارای امکانات وسیعی است. زیر از دیگر هنرها مثل نقاشی و ادبیات و معماری و . . . بهره میگیرد. در عین حال محدودیت هایی نیز دارد که بعضی از آن ها قابل توجه هستند.

کلمه تئاتر(Theater) در اصل از کلمه تئاترون(Theatron) است که جزء اول آن(Thea) به معنای تماشاگران و یا محل تماشا و مشاهده است. در زمان های دور تماشاگران در شیب تپه ها می نشستند و مراسم مذهبی را که با تشریفاتی خاص در پای همان تپه یا در کنار معبدی برپا می شد تماشا می کردند. یک افشانه هندی منشا تئاتر را مراسم جشن پیروزی"ایندیرا" بر شیاطین می داند. در این مراسم فرشتگان و شیاطین شرکت می کردند و بازیگران مبارزه های آن ها را با حرکات گوناگون مجسم می ساختند. هنگامی که شیاطین پی بردند که در این مراسم از فرشتگان شکست خواهند خورد عصیان کردند و با نیروهای بدخواه کوچک تر متحد شدند و این وضع چنان آشفتگی در بازیگران ایجاد کرد که دیگر قادر به حرکت و سخت گفتن نبودند. آن زمان بود که "ایندیرا" پرچم خود را به دست گرفت و به میان صحنه آمد و شیاطین را نابود ساخت. سپس بنایی برپا ساخت که بعد ها نام تئاتر به خود گرفت. اما برای آن که بازیگران در برابر شیاطین محافظت شوند،ارواح نیک حفظ و حراست این بنا را به عهده گرفتند و پرچم ایندیرا به صورت نشانی از حمایت بازیگران در آمد. این افسانه،به روشنی نشان دهنده این حقیقت است که«نمایش یک پیکار است» این افسانه،شیاطین را روی صحنه می آورد و سیاست تئاتر جزراندن و آزاد کردن بشر،چیزی نیست و این پرچم که بازیگران را حمایت می کند،به یادگار آن پیکار اولیه و دفع شیاطین است. باید این نکته گفته شود که"ایندیرا" در عین حال نماد جنگ،رویش گیاهان،نزول باران و شروع فصل بهار بوده است و این خصایص او را شایسته آن می سازد که با یک جهش نماد تئاتر نیز باشد.تئاتر،همان هنری است که نشان دهنده پیکار و رهایی است نمایشگر تزکیه نفس نیز هست. قدیمی ترین آثار نمایشی که امروزه می شناسیم،بیان کننده پیکار انسان و رهایی از آلودگی هاست. در نمایش یکی سخن می گوید،دیگری پاسخ می دهد. یکی "آری" و دیگری "نه" می گوید و حاصل این گفت و گو ایجاد دودلی و عدم اصمینان است. همان چیزی که جوهر همر نمایشی است.اگر در اعمالی که انجام می دهمین دقت کنیم در می یابیم که هریک از جلوه های زندگی ادمی چه فردی و چه گروهی،کیفیتی نمایشی دارد. مانند رفتار دختربچه ای که ا در کفش مادرش می کند و چادر او را به سر می اندازد و به تقلید از مادرش و در عالم خیال،عازم خرید روزانه شود.

نمایش به معنی اعم یعنی انجام دادن یک عمل از پیش تعیین شده،حتی می توان گفت،نمایش عبارت از انجان دادن و یا تظاهر به انجام دادن امری است که خود در هر لحظه واقف بر چگونگی بروز آن هستیم.

آدمی در زندگی روزمره و به حکم ضرورت،نقش های متفاوتی را به عهده می گیرد و هنگامی که در لحظه ای معین و به منظوری خاص،بسیاری از نقش های خود را کنار می گذارد و به عمد به یکی از آن ها تاکید می ورزد،دانسته یا نداسته وارد حوزه نمایش می شود. نمایش به معنی اخص(تئاتر) گونه ای دیگر است.

این هنر،هرچند که ابتدار ریشه در مراسم آیینی دارد و از نیایش های مذهبی سرچشمه می گیرد،با گذشت زمان و گذشتن از مراحلی خاص به کیفیتی دست میابد که آن را از سایر جلوه های اولیه نمایش متمایز می کند و در پهنه فعالیت های خلاق آدمی جای می دهد.

این مطلب از خودم نبود و از کتابی نوشتم(اینو به کسایی گفتم که شاید دلشون بخواد مچ بگیرن و . . .)

امیدوارم که با نظراتون به بهتر شدن این وبلاگ کمک کنین. درضمن اگر سوالی در مورد این مطلب دارید لطفا تو نظرات بگید و منم سعی میکنم که ابهام رو برطرف کنم.